Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Ὁ Ἅγιος Βήρυλλος ἦταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας. Ὑπῆρξε μαθητής τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου καί χειροτονήθηκε ἀπό αὐτόν Ἐπίσκοπος Κατάνης στή Σικελία. Ποίμανε καλῶς καί θεοφιλῶς τό ποίμνιό του καί τό ὁδήγησε στόν δρόμο τῆς σωτηρίας καί χειραγώγησε πολλούς ἀπό τούς ἄπιστους στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ ἀξιώθηκε νά ἐπιτελεῖ μεγάλα θαύματα. Ἕνα ἀπό αὐτά εἶναι ἀναγκαῖο νά θυμηθοῦμε: Ὑπῆρχε στόν τόπο ἐκεῖνο μία πηγή, πού εἶχε πικρό νερό. Ὁ Ἅγιος ἀφοῦ προσευχήθηκε στόν Θεό, τό μετέβαλε σέ γλυκό. Ὅταν τό εἶδε αὐτό κάποιος Ἕλληνας, φανατικός εἰδωλολάτρης, πίστεψε στόν Χριστό καί μαζί του καί ἄλλοι πολλοί. Καί ἄλλα πολλά θαύματα ἀφοῦ ἐπιτέλεσε καί ἔφθασε σέ βαθύ γῆρας, κοιμήθηκε μέ εἰρήνη καί ἀπόλαυσε τήν αἰώνια ζωή. Τό τίμιο λείψανό του κατατέθηκε μέ τιμές στό νησί, προσφέροντας μέχρι σήμερα θεραπεῖες σέ ὅλους πού προσέρχονται σέ αὐτόν μέ πίστη.
Ἀκολουθία στόν Ἅγιο Βήρυλλο συνέγραψαν ὁ Θεοφάνης καί ὁ Ἰωσήφ ὁ Ὑμνογράφος.
