Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Ὁ Ὅσιος Νικάνωρ ἦταν ἀπό τή Θεσσαλονίκη καί ἔζησε τόν 14ο αἰῶνα. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Ἰωάννης καί Μαρία. Ἦταν πολύ πλούσιοι ἀλλά καί πολύ πνευματικοί ἄνθρωποι. Ἀπόκτησαν μόνο ἕνα παιδί πού τό ὀνόμασαν Νικόλαο, καί ἀπό τήν ἀρχή προσπάθησαν νά τό ἀναθρέψουν σύμφωνα μέ τά διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλά ἐνῷ ὁ Νικόλαος ἦταν 20 χρονῶν, πεθαίνει ὁ πατέρας του καί μετά ἀπό λίγα χρόνια καί ἡ μητέρα του. Τότε αὐτός, διαμοίρασε ὅλη του τή μεγάλη κληρονομιά στούς φτωχούς καί ἔγινε μοναχός μέ τό ὄνομα Νικάνωρ.
Κατόπιν, μέ τήν ἐπιμονή τοῦ Ἀρχιερέα Θεσσαλονίκης, δέχτηκε νά γίνει καί Ἱερέας. Στό ὄρος Βέρμιον Γρεβενῶν, πού τό ἔλεγαν «τοῦ Καλλιστράτου», ὑπῆρχε Μονή πού ἔκτισε ὁμώνυμος μοναχός. Ἐκεῖ λοιπόν πῆγε καί ὁ Νικάνωρ γιά νά μονάσει, καί ἀπό κεῖ κατέβαινε καί ἐμψύχωνε τόν λαό τῶν γύρω πόλεων καί χωριῶν, νά μένουν σταθεροί στήν πίστη τους ἀκόμα καί μέ θυσία τῆς ζωῆς τους. Κάποια νύκτα καί ἐνῷ ὁ Νικάνωρ προσευχόταν, ἄκουσε φωνή νά τοῦ λέει νά πάει στήν κορυφή τοῦ ὄρους, καί ὅτι ἐκεῖ θά βρεῖ τήν εἰκόνα τοῦ Κυρίου. Πράγματι τήν ἑπόμενη ἡμέρα τά λεγόμενα τῆς φωνῆς ἐπαληθεύτηκαν καί ὁ Νικάνωρ στό σημεῖο ἐκεῖνο ἔκτισε ἐκκλησία καί μοναστῆρι στό ὄνομα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου.
Ἡ Ἁγία ζωή τοῦ Ὁσίου Νικάνορα, τερμάτισε τήν 7η Αὐγούστου 1419 (κατ’ ἄλλους τό 1519). Τό σεβάσμιο λείψανό του, τάφηκε στό παρεκκλῆσι τοῦ Τιμίου Προδρόμου.
