Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Πρόκειται γιά μάρτυρα διαφορετικό ἀπό τόν σύζυγο τῆς Ναταλίας, ὁ ὁποῖος ἔζησε τά χρόνια τοῦ βασιλιά Λικίνιου. Καταγόταν ἀπό τήν Ρώμη καί ἦταν γιός τοῦ Βασιλιά τῆς Ρώμης Πρόβου, ὁ ὁποῖος βασίλευε τό 276.
Ὁ Ἀδριανός διέμεινε, μαζί μέ τόν ἀδελφό του Δομέτιο, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε ἐπίσκοπος μετά τόν Τίτο, στό Βυζάντιο. Ποθῶντας νά μαρτυρήσει γιά τόν Χριστό, πῆγε στήν Νικομήδεια καί καταφέρθηκε ἐναντίον τοῦ Λικινίου πού ταλαιπωροῦσε τόν ρωμαϊκό στρατό, ἐναντίον τῶν χριστιανῶν.
Ὁ Λικίνιος τόν συνέλαβε, τόν βασάνισε ἄγρια καί στό τέλος τόν ἀποκεφάλισε.
