Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Εγεννήθη κατά τάς ἀρχάς τοῦ 2ου αἰῶνος μ.Χ., εἰς τήν ἐπαρχία τῆς Συρίας Ἀπάμεια. Εἰλκύθη εἰς τήν ἀληθινή τοῦ Χριστοῦ πίστιν ὑπό τοῦ μάρτυρος Ἀντωνίου. Εἰς ἡλικία μόλις 10 ἐτῶν ὁ Ἀντώνιος ὁδήγησε τόν Ἀριστίωνα εἰς τήν Χριστιανικήν πίστιν.
Ὡς ἐνάρετος καί πνευματοφόρος ἀνήρ, ἐκλεγεῖς ὑπό τοῦ λαοῦ τῆς Ἀλεξανδρείας τῆς μικρῆς, εἰς Κιλικίαν τῆς Μ. Ἀσίας (παρά τήν πόλιν Ἰσσόν), ἐγένετο ὁ δεύτερος ἐπίσκοπός της. Ὡς ποιμενάρχης ὁ Ἅγιος ἐποίμανε θεαρέστως τό ἐμπιστευθέν ὑπό τοῦ Θεοῦ ποίμνιό του.
Δίδασκε μετά παρρησίας μεγάλης καί κήρυττε τήν τοῦ Κυρίου ἐν Σαρκί ἐπιδημίαν καί τήν αἰωνίαν αὐτοῦ Βασιλείαν, ὥσπερ καί τήν μακαριότητα καί τήν χαράν τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Πολλούς ἐθνικούς ἔπειθεν, ὅπως ἀπαρνηθώσι τήν πλάνην τους καί ἀκολουθώσι τήν ἀληθινήν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πίστιν, οὖς καί ἐβάπτιζεν.
Ἡ δρᾶσίς του αὐτή δέν ἤρεσε εἰς τόν Ρωμαῖον Ἔπαρχον τῆς περιοχῆς, ὅστις καί διέταξεν νά συλληφθῆ καί νά ριφθῆ εἰς τό πῦρ. Παραχρήμα οἱ στρατιῶτες αὐτοῦ, ἤναψαν μεγάλην κάμινον καί ἔρριψαν ἐντός αὐτῆς τόν μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ.
Ἐντός τῆς καμίνου ὁ Ἀριστίων, ὑμνῶν καί δοξάζων τόν Θεόν, ἔλαβεν μακάριον καί ἐπίζηλον τέλος.
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Χριστῷ ἱεράτευσας ὦ Ἀριστίων καλῶς, ὢ ὕστερον ἔθυσας σαυτόν ὡς θῦμα σεπτόν, ἀθλήσας δι’ αἵματος· ὅθεν μή διαλίπης ἰκετεύειν ἀπαύστως, ὑπέρ τῶν σέ τιμώντων, καί θερμῶς ἐκζητούντων, εὐχᾶς τᾶς ἁγίας σου, μαρτύρων ἄριστε.
