Υπῆρξε τό καύχημα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Νικομήδειας, κατά τόν διωγμό τῶν Χριστιανῶν ἐπί Διοκλητιανού.
Καταγγέλθηκε σάν χριστιανή, πού ἀποσποῦσε νεαρές εἰδωλολάτρισσες ἀπό τήν πολυθεΐα καί ὁδηγήθηκε μπροστά στόν ἡγεμόνα Ἀλέξανδρο. Ἐκεῖ ἡ Βασίλισσα ὁμολόγησε χωρίς κανένα δισταγμό, ὅτι εἶναι χριστιανή καί λατρεύει τόν ἕνα καί ἀληθινό Θεό. Μαστιγώθηκε σκληρά καί στή συνέχεια ὁ ἡγεμόνας διέταξε καί τήν ἔριξαν μέσα στή φωτιά. Ἀλλά μέ θαυματουργικό τρόπο ἡ Βασίλισσα, βγῆκε ἀπό τήν φωτιά ἄθικτη. Οἱ εἰδωλολάτρες, θεώρησαν πώς αὐτό ἦταν μαγική ἐνέργεια καί ἔτσι τήν ἔριξαν γιά τροφή σέ δυό πεινασμένα λιοντάρια. Ἡ Βασίλισσα ὅμως, διά τῆς προσευχῆς πρός τόν Θεό, ἔκανε τά δυό λιοντάρια νά σταθοῦν σάν ἥμερα ἀρνιά μπροστά της. Τότε ἔγινε καί τό μεγαλύτερο θαῦμα. Ἄνοιξαν τά πνευματικά μάτια τοῦ ἡγεμόνα Ἀλεξάνδρου καί ἔπεσε μετανοημένος στά πόδια τῆς Βασίλισσας καί ζήτησε ἀπ’ αὐτήν νά τόν κατηχήσει στή χριστιανική πίστη.
Ἡ Βασίλισσα, χαρά γεμάτη, τόν παρέπεμψε στόν ἐπίσκοπο Νικομήδειας Ἀντώνιο, ὁ ὁποῖος κατήχησε καί βάπτισε τόν Ἀλέξανδρο χριστιανό. Εὐτυχισμένος πλέον ὁ Ἀλέξανδρος, ζήτησε διά τῆς προσευχῆς ἀπό τόν Θεό νά τόν πάρει ὅσο γίνεται σύντομα κοντά Του, καί ἡ δέησή του εἰσακούστηκε.
Μετά ἀπό λίγο καιρό, ὁ Κύριος δέχτηκε καί τήν ψυχή τῆς Βασίλισσας. Τό δέ τίμιο λείψανό της, τάφηκε ἀπό τόν ἐπίσκοπο Ἀντώνιο, κοντά σέ μία πέτρα, ἀπό τήν ὁποία ἄλλοτε, μετά ἀπό προσευχή της, εἶχε ἀναβλύσει νερό.
Κοινοποίηση
Δείτε Επίσης


Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.