Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Θανατώθηκαν κατά τήν διάρκεια σεισμοῦ. Στό Συναξάρι ὅμως τοῦ ἑκατόνταρχου Κορνηλίου βρίσκουμε γιά τούς μάρτυρες αὐτούς τά ἕξης:
Ὁ Δημήτριος ἦταν φιλόσοφος καί ἄρχοντας τῆς πόλης Σκεψέων ἢ Σκήψης τῆς Μ. Ἀσίας, καί διώκτης τῶν Χριστιανῶν.
Ἡ δέ γυναῖκά του Εὐανθία καί ὁ γιός του Δημητριανός ἦταν στόν ναό προσευχόμενοι, μαζί μέ τόν Κορνήλιο. Τήν στιγμή ὅμως ἐκείνη ἔγινε σεισμός καί ἡ Εὐανθία μέ τόν Δημητριανό καταπλακώθηκαν στά ἐρείπια τοῦ ναοῦ, φωνάζοντας τό ὄνομα τοῦ Κορνηλίου.
Τό ἔμαθε αὐτό ὁ Δημήτριος, βρῆκε τόν Κορνήλιο καί τόν παρακάλεσε νά σώσει τήν οἰκογένειά του. Πράγματι ὁ Κορνήλιος ἔβγαλε ζωντανούς ἀπό τά ἐρείπια τά δυό μέλῃ τῆς οἰκογενείας τοῦ Δημητρίου, πού εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τήν μεταστροφή στόν Χριστό τοῦ Δημητρίου, καθώς καί ὅλων τῶν κατοίκων τῆς πόλης ἐκείνης.
