Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Οἱ Ἅγιοι αὐτοί μαρτύρησαν στήν Ἀμφίπολη τῆς Μακεδονίας, πού βρισκόταν κοντά στήν Καβάλα.
Ἡ Θεσσαλονίκη ἦταν κόρη ἐνός ἱερέα τῶν εἰδώλων, πού ὀνομαζόταν Κλέων καί ἦταν ἀρκετά πλούσιος. Ὅταν ἔμαθε ὅτι ἡ κόρη του ἔγινε χριστιανή, θερμά τήν παρακάλεσε νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό, πράγμα πού δέν κατόρθωσε.
Τότε τήν γύμνωσαν καί τήν μαστίγωσαν μέ μαστίγια ἀπό ὠμά δέρματα, τέσσερις ἄνδρες. Ἔπειτα ἔσπασαν τά πλευρά της καί ἀφοῦ πῆραν τήν περιουσία της τήν ἐξόρισαν, ὅπου ὀμολογώντας τόν Χριστό ἀπεβίωσε.
Οἱ δέ Αὖκτος καί Ταυρίων, ἀφοῦ κατηγόρησαν τόν ὠμό βασανιστή καί φονιά τῆς Θεσσαλονίκης, καταγγέλθηκαν στόν ὑπατικό Θορύβιο. Αὐτός διέταξε τόν λιθοβολισμό τους καί κατόπιν μιά σειρά φρικτῶν βασανιστηρίων.
Ἐπειδή ὅμως οἱ Ἅγιοι μέ θαυματουργικό τρόπο βγῆκαν ἀπ’ ὅλα αὐτά σῶοι καί ἀβλαβεῖς, διατάχθηκε ὁ ἀποκεφαλισμός τους καί ἔτσι ἔλαβαν τά ἔνδοξα στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.
