Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Ὁ Ἅγιος Παῦλος καί ἡ Ἁγία Ἰουλιανή ἦταν ἀδέλφια μεταξύ τους, καί ἔζησαν στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Αὐρηλιανοῦ (270 – 275).
Οἱ γονεῖς των τούς ἀνέθρεψαν μέ ὅλη τήν ζωή τῆς χριστιανικῆς πίστης, ἱκανούς, δηλαδή, ὄχι μόνο γιά νά πιστεύουν καί νά στολίζονται ἀπό τή χρηστότητα τῆς ζωῆς, ἀλλά καί γιά νά φέρουν ἐπ’ ὤμου τόν σταυρό τους, καί νά εἶναι ἕτοιμοι καί πρόθυμοι γιά ὅλες τίς θυσίες τῆς κατά Χριστόν αὐταπάρνησης. Καί ὅταν ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα τους ἔφυγαν ἀπ’ αὐτή τήν ζωή, ὁ Παῦλος καί ἡ Ἰουλιανή ἔμειναν στό θεοχάρακτο δρόμο τους.
Ὁ Παῦλος διέπρεπε μεταξύ τῶν νέων, στούς ὁποίους πολλές φορές γινόταν δάσκαλος μέ τίς φωτεινές γνώσεις του καί μέ τήν καθαρή ζωή του. Τό ἴδιο βέβαια καί ἡ Ἰουλιανή μεταξύ τῶν νεαρῶν κοριτσιῶν.
Ἔτσι, ἀδελφός καί ἀδελφή ἔγιναν ἀπό τά λαμπρότερα σεμνώματα τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας στήν Πτολεμαΐδα. Αὐτό ὅμως, προκάλεσε τό μῖσος τῶν εἰδωλολατρῶν καί κατήγγειλαν τά δυό ἀδέλφια στόν αὐτοκράτορα Αὐρηλιανό, ὅταν κάποτε αὐτός πέρασε ἀπό τήν πόλη τους.
Ὁ Αὐρηλιανός, μή μπορώντας καί αὐτός νά κλονίσει τήν πίστη τους, διέταξε νά βασανιστοῦν σκληρά. Καί ἐνῷ οἱ δήμιοι, Στρατόνικος, Κοδρᾶτος καί Ἀκάκιος, τούς βασάνιζαν, θαύμασαν τήν ψυχική τους ἀνδρεία, ὁμολόγησαν τόν Χριστό καί ἀποκεφαλίστηκαν ἐπί τόπου.
Τέλος, οἱ νέοι δήμιοι, ἀφοῦ ἔκαψαν τίς σάρκες τους μέ ἀναμμένες λαμπάδες καί εἶδαν ὅτι καί πάλι τά δυό ἀδέλφια ἔμεναν ἀμετακίνητα στήν πίστη τους, τούς ἀποκεφάλισαν.
