Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Γεννήθηκε στήν Ταρσό τῆς Κιλικίας καί σπούδασε τήν ἰατρική ἐπιστήμη. Ἡ ἐπιστημονική του γνώση δέν τόν ἔκανε ὑπερήφανο, ἀλλά διατήρησε τήν εὐσέβεια, στήν ὁποία τόν ἀνέθρεψαν οἱ γονεῖς του.
Καί ὅπως ὁ Κύριος, ὁ Ἰατρός τῶν σωμάτων καί τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων, «ἐλάλει αὐτοίς περί τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καί τούς χρείαν ἔχοντας θεραπείας ἰάσατο», μιλοῦσε δηλαδή σ’ αὐτούς γιά τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί γιάτρευε ἐκείνους πού εἶχαν ἀνάγκη θεραπείας, ἔτσι καί ὁ Διομήδης, μιμούμενος τόν Κύριό του καί Θεό του, ἐξασκοῦσε ἀφιλοκερδῶς καί φιλάνθρωπα τό ἰατρικό του ἐπάγγελμα.
Συγχρόνως, ὅμως, μέ τήν θεραπεία τῶν σωμάτων, ὁ Διομήδης κήρυττε μέ θέρμη στούς ἀσθενεῖς καί τή σωτηριώδη ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί βοήθησε πολλές ψυχές νά ὁδηγηθοῦν στόν Σωτῆρα Χριστό.
Ὁ θεῖος ζῆλος ἔφερε τόν Διομήδη μέχρι τή Νίκαια τῆς Βιθυνίας ὅπου ἐκεῖ, καί θεράπευε ἀσθενεῖς, καί τήν πίστη δίδασκε καί καλλιεργοῦσε. Ὅταν ὅμως ἄρχισε ὁ διωγμός τοῦ Διοκλητιανοῦ κατά τῶν χριστιανῶν, ἡ θεοκίνητη δραστηριότητα τοῦ Διομήδη καταγγέλθηκε στόν αὐτοκράτορα.
Τότε αὐτός διέταξε νά συλλάβουν τόν Διομήδη. Ἄλλα πρίν συλληφθεῖ, ὁ Θεός τόν κάλεσε κοντά Του καί οἱ ἀπεσταλμένοι στρατιῶτες τόν βρῆκαν νεκρό. Καί ὅμως, ἔτσι νεκρό τόν ἀποκεφάλισαν!
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν σωμάτων τάς νόσους θεραπεύων Διόμηδες, καί ψυχῶν τήν ῥῶσιν ἐν λόγῳ, ἀληθείας ἐβράβευες· τήν θείαν εἰληφώς γάρ δωρεάν, τοῖς πάσχουσι ποικίλως βοηθεῖς· καί Μαρτύρων ταῖς ἀκτῖσι, καταυγασθείς, σώζεις τούς ἐκβοῶντάς σοι· δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Τήν ὑπέρ ἡμῶν.
Τήν ἰατρικήν, κτησάμενος ἐπιστήμην, τῆς ἀθλητικῆς, ηὐμοίρησας εὐκληρίας, ὡς κήρυξας ἐνδόξως, Χριστόν τόν Θεόν ἡμῶν, παμμακάριστε Διόμηδες, Ἀναργύρων ἐγκαλλώπισμα, καί προστάτα τῶν βοώντων σοι· Αὐτός γενοῦ ἰατήρ, τοῖς σοῖς δούλοις σοφέ.
Μεγαλυνάριον.
Χάριν ἰαμάτων ἀπολαβών, ψυχῶν καί σωμάτων, θεραπεύεις πάθη δεινά· ὅθεν κἀμοί νεῖμον, Διόμηδες παμμάκαρ, ὑγείαν τήν κατ’ ἄμφω, ἵνα γεραίρω σε.
