Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Ὁἱ Ὅσιοι πατέρες Συμεών καί Ἰωάννης, κατάγονταν ἀπό τήν Ἔδεσσα τῆς Συρίας. Ἦταν πολύ φίλοι καί ἔτσι ἀποφάσισαν νά πᾶνε μαζί στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσουν τούς Ἁγίους Τόπους. Ἀφοῦ προσκύνησαν πῆγαν στή Μονή τοῦ Ἁγίου Γερασίμου καί ἔγιναν μοναχοί, ἀπό τόν Ὅσιο Νίκωνα.
Πρίν συμπληρωθοῦν ὅμως ἑπτά ἡμέρες στό μοναστήρι, ἔφυγαν γιά τήν ἔρημο ὅπου διέμειναν μαζί ἐπί σαράντα χρόνια, κάτω ἀπό σκληρή ἄσκηση. Κατόπιν ὁ Συμεών ἐπέστρεψε στά Ἱεροσόλυμα καί ἐξέφρασε τήν ἐπιθυμία μέσω τῆς προσευχῆς του, νά παραμείνει ἄγνωστος. Πράγματι ὁ Θεός οἰκονόμησε ἔτσι τά πράγματα, πού ὁ Συμεών προσποιοῦνταν τόν χαζό.
Κατά τήν διάρκεια τῆς παραμονῆς του στήν Ἔμεσα τῆς Συρίας, ἐπιτέλεσε πολλά θαύματα καί ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ φτωχός καί ταλαιπωρημένος.
Ἀργότερα ἔφθασε ἐκεῖ καί ὁ Ἰωάννης, ὅπου ἔμαθε γιά τόν θάνατο τοῦ Συμεών καί μετά ἀπό λίγο καιρό κοιμήθηκε καί ὁ ἴδιος.
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς ἡνωμένοι δι’ ἐνθέου ἀγάπης, σύμψυχοι ὤφθητε ἐν πᾶσι τοῖς τρόποις, ὦ Ἰωάννη Ὅσιε καί θεῖε Συμεών· ὁ μέν βίον ἔνθεον, διελθών ἐν ἐρήμῳ, ὁ δέ σοφοῖς σκώμμασι, τόν Βελίαρ μωράνας· καί νῦν τῶν θείων ἄμφω ἀμοιβῶν, κατατρυφῶντες, ἡμᾶς ἐποπτεύοιτε.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τούς ἀσφαλεῖς.
Τόν ἐν σαρκί, ἀναφανέντα ἄσαρκον, καί ἀρεταῖς, ὑπερκοσμίως λάμψαντα, Συμεῶνα τόν ἰσάγγελον καί θεοφόρον εὐφημήσωμεν· σύν τούτῳ Ἰωάννη τόν ἀοίδιμον, γεραίροντες ὡς ἄγγελον ἐν σώματι· ὁμοῦ γάρ ὑπέρ ἡμῶν πρεσβεύουσι.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις παμμακάριστε Συμεών, ὁ ἀπομωράνας, τῆς κακίας τόν σοφιστήν· χαίροις Ἰωάννη, πολῖτα τῆς ἐρήμου, Πατέρες θεοφόροι, Ἀγγέλων σύσκηνοι.
