Μᾶς εἶναι ἄγνωστο πότε ἀκριβώς ἔζησε. Στό Λειμωνάριο ἀναφέρεται ὅτι ἦταν ἀπό τήν Χίο, ἀλλά γι’ αὐτό δέν ἔχουμε καμία ἀρχαία μαρτυρία.
Ἡ Ὁσία Μαρκέλλα ἔγινε γνωστή, ἀπό τοῦ ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ Χίου, πρίν ἀπό πολλά χρόνια εἶχαν ναό στ’ ὄνομά της, πού ἔκανε πολλά θαύματα.
Μεταξύ τῶν ἄλλων θαυμάτων διηγοῦνται καί αὐτό: ὅτι στήν παραλία πού ἦταν ὁ ναός τῆς Ὁσίας, βρίσκουν χαλίκια γεμάτα αἵματα πηγμένα, πού ἀφοῦ τά ξύσουν τά βάζουν σέ ἀγγεῖα καί τά ἔχουν νά θεραπεύουν ἀρρώστιες.
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς ἁγνείας τό ῥόδον καί τῆς Χίου τό βλάστημα, τήν ἁγίαν Μαρκέλλαν ἐν ᾠδαίς εὐφημήσωμεν· τμηθεῖσα γάρ χειρί τῇ πατρικῇ, ὡς φύλαξ ἐντολῶν τῶν τοῦ Χριστοῦ, ῥῶσιν νέμει καί κινδύνων ἀπαλλαγήν, τοῖς πρός αὐτήν κραυγάζουσι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σέ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διά σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἡ λαμπρά σου ἄθλησις, ὦ καλλιμάρτυς Μαρκέλλα, τῶν πιστῶν ἐφαίδρυνε, τάς διανοίας ἐνθέως· θάνατον, τοῦ ζῆν ἀνόμως προκρίνειν πάντας, πείθουσα· καί γάρ ἐτμήθης ξίφει τήν κάραν, σύν μαστοῖς ὑπό πατρῴας, χειρός· ὢ δρᾶμα! ὑπέρ τοῦ νόμου Χριστοῦ.
Μεγαλυνάριον.
Χλαῖναν παρθενίας πορφυραυγῆ, αἵμασιν οἰκείοις, βεβαμμένην ἀθλητικῶς, φέρουσα Μαρκέλλα, τῷ Λόγῳ ἐνυμφεύθης, τιμηθεῖσα τῇ πατρῴᾳ, χειρί ὡς πάνσεμνος.


Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.