Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Πρόκειται γιά τοπική Ἁγία πού ἔζησε τόν 10ο αἰῶνα στήν κεντρική Πελοπόννησο (σύνορα Μεσσηνίας – Ἀρκαδίας).
Ἀπό μικρή ἀγάπησε τόν Θεάνθρωπο καί λυτρωτή Χριστό καί σ’ αὐτόν ἀφιέρωσε τήν ζωή της. Ἔζησε σάν μοναχός σέ ἀνδρικό μοναστῆρι τῆς ἄνω Μεσσηνίας καί ἔφτασε σέ μεγάλο ὕψος ἁγιότητας.
Συκοφαντήθηκε ὅμως βάναυσα, ὅτι ἄφησε ἔγκυο κοπέλα τῆς περιοχῆς! Τά ἤθη τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἦταν τέτοια, ὥστε βιαστικά τήν καταδίκασαν σέ θάνατο. Γιατί ὅμως ἐνῷ εἶχε πρόχειρη τήν ἀπόδειξη ἀθῳότητάς της σάν γυναῖκα καί ἀφοῦ ἀρνήθηκε τήν συκοφαντία, δέν τήν χρησιμοποίησε; Τόν λόγο γνωρίζει αὐτή καί ὁ Θεός. Γεγονός εἶναι ὅτι φορτώθηκε ξένη ντροπή καί ἀποφάσισε νά μαρτυρήσει ἀπό ἀγάπη.
Τά τελευταῖα λόγια της ἦταν: «Τό σῶμά μου νά γίνει ναός, τά μαλλιά μου πελώρια δέντρα καί τό αἷμα μου ποτάμι».
Σήμερα στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου της, στό χωριό Βάστα Ἀρκαδίας, ὑπάρχει ἐξωκλῆσι πού ἀπό δίπλα του περνάει ποτάμι καί πάνω στή σκεπή του ὑπάρχουν κατά παράδοξο τρόπο 17 τεράστια δέντρα.
Λεπτομερή βιογραφία τῆς Ἁγίας, ἔγραψε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλουπόλεως κ. Θεόφιλος.
(Νά παρατηρήσουμε ἐδῶ ὅτι ἡ βιογραφία τῆς Ἁγίας αὐτῆς, ἔχει ἀρκετά κοινά στοιχεῖα, μέ αὐτά τῆς Ἁγίας Θεοδώρας τῆς Ἀλεξανδρινῆς, πού ἡ μνήμη της ἑορτάζεται ἐπίσης αὐτήν τήν ἡμέρα).
