Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος καταγόταν ἀπό τήν Γάζα τῆς Φοινίκης, οἱ Ἅγιοι Ἀλέξανδροι ἀπό τήν Αἴγυπτο, οἱ Ἅγιοι Διονύσιοι ἀπό τήν Τρίπολη τῆς Φοινίκης, ὁ Ἅγιος Πλησίον ἀπό τήν Αἴγυπτο, ὁ Ἅγιος Ρωμύλος ἀπό τή Διόσπολη καί ὁ Ἅγιος Τιμόλαος ἀπό τόν Πόντο.
Αὐτοί, ἐνῷ ὑπῆρχε διωγμός, ἀπό πόθο γιά τόν Χριστό, ἀφοῦ ἔδεσαν τά χέρια τους, ἀπό μόνοι τους προσῆλθαν στόν ἡγεμόνα τῆς πόλεως τῶν Καισαρέων πού τότε βασάνιζε τούς Χριστιανούς. Καί ἀφοῦ στάθηκαν ἐνώπιόν του, ὁμολόγησαν τούς ἑαυτούς τους Χριστιανούς. Ὁ ἡγεμόνας τούς παρακάλεσε καί τούς ἀπείλησε πολλές φορές, γιά νά θυσιάσουν στά εἴδωλα, ὑποσχόμενος ὅτι θά δώσει δῶρα καί ἀξιώματα σέ αὐτούς, ἂν ὑπακούσουν ἢ θά τούς τιμωρήσει ἂν δέν ἀρνηθοῦν τόν Χριστό. Ἐπειδή ὅμως δέν μπόρεσε νά τούς πείσει νά ἔλθουν πρός τό θέλημά του καί νά ἀρνηθοῦν τήν πατρώα εὐσέβεια, τούς βασάνισε σκληρά καί τούς ἀποκεφάλισε.
Ἔτσι παρέδωσαν τίς Ἅγιες ψυχές τους στόν Κύριο, στήν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης μεταξύ τῶν ἐτῶν 284 – 305 μ.Χ.
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ἀγάπῃ τοῦ Κτίσαντος, πεπυρσευμένος τόν νοῦν, χορείαν συνήθροισας, πανευκλεῶν Ἀθλητῶν, Ἀγάπιε ἔνδοξε· ὅθεν σύν τούτοις Μάρτυς, ἀριστεύσας νομίμως, ξίφει τόν σόν αὐχένα, σύν αὐτοῖς ἀπετμήθης· μεθ’ ὧν ἀεί ἐκδυσώπει, δοῦναι ἡμῖν ἄφεσιν.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Ὡς ἀγαπήσας Χριστόν τόν Θεόν ἡμῶν, τῶν ἐπιγείων ἁπάντων ἠλόγησε, Μαρτύρων χορός ὁ ὀκτάριθμος, καί κεφαλάς ἐκτεμνόμενοι ἔκραζον· προσδέχου Οἰκτίρμον τούς δούλους σου.
Μεγαλυνάριον.
Πόθῳ τετρωμένοι τῷ θεϊκῷ, ἥλασθε προθύμως, πρός ἀγῶνας μαρτυρικούς, καί ἀνδρειοφρόνως, αἰσχύναντες τόν ὄφιν, τρυγᾶτε Ἀθλοφόροι, καρπόν ἀθάνατον.
