Στό δυτικό ἄκρο τῆς Εὐρώπης, τή Βρετανία, ἀπό τόν 5ο αἰώνα π.Χ. κατοικοῦσαν Κέλτες. Ὁ Χριστιανισμός ἐδῶ ἔρχεται γιά πρώτη φορά μέ τόν Ἅγιο Ἀριστόβουλο, ἀδελφό τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα. Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία τῆς Βρετανίας ἔχει μία μακρά ἱστορία καί παράδοση. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἡ παράδοση αὐτή εἶναι ἰδιαίτερα ἐπηρεασμένη ἀπό τήν ἑορτολογική τάξη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τήν αὐστηρότητα τοῦ Αἰγυπτιακοῦ καί Παλαιστινιακοῦ μοναχισμοῦ.
Ὁ Ἅγιος Ἀριστόβουλος καταγόταν ἀπό τήν Κύπρο καί ἀναφέρεται ὑπό τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, πρός τούς οἰκείους τοῦ ὁποίου ἀποστέλλει ἀσπασμό. Ἦταν ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων καί ἀδελφός τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα. Κατεστάθη ὑπό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, Ἐπίσκοπος τῆς Μεγάλης Βρετανίας, «τῆς νῦν Ἐγκλιτέρας, Σκωτίας καί Ἰβερνίας» καί ὑπέστη πολλά παθήματα ἀπό τούς εἰδωλολάτρες. Ὁ Ἅγιος ἵδρυσε τήν ἐκεῖ Ἐκκλησία, χειροτόνησε ἱερεῖς καί διακόνους, ἀνήγειρε ναούς καί κοιμήθηκε μέ εἰρήνη.
Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει, ἐπίσης, τήν μνήμη του στίς 31 Ὀκτωβρίου μετά τῶν Ἀποστόλων Στάχυος, Ἀπελλῆ, Ἀμπλίου, Οὐρβανοῦ καί Ναρκίσσου.
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Ἀπολυτίκιο Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τήν κιθάραν τοῦ Πνεύματος τήν ἑξάχορδον, τήν μελωδήσασαν κόσμῳ τάς ὑπέρ νοῦν δωρεάς, ὡς ἐκφάντορας Χριστοῦ ἀνευφημήσωμεν, Στάχυν, Ἀμπλίαν, Ἀπελλῆν, σύν Ναρκίσσῳ, Οὐρβανόν καί Ἀριοτόβουλον ἅμα ὡς γάρ Ἀπόστολοι θεῖοι, χάριν αἰτοῦνται ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.