Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Καί οἱ πέντε ἄνηκαν στούς ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου. Καί ὅλοι τους ὑπῆρξαν «Χριστοῦ εὐωδία τῷ Θεῷ ἐν τοίς σωζομένοις». Δηλαδή εὐωδία Χριστοῦ, εὐχάριστη στό Θεό, καί εὐωδία μεταξύ τῶν σῳζόμενων πού ἄκουγαν ἀπ’ αὐτούς τό σωτήριο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.
Ὁ Στάχυς ἔγινε πρῶτος ἐπίσκοπος Βυζαντίου, καί ἀφοῦ διάνυσε 16 χρόνια στό ἀποστολικό κήρυγμα, εἰρηνικά ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ.
Ὁ Ἀπελλῆς ἔγινε ἐπίσκοπος Ἡράκλειας καί πολλούς ἔφερε στήν χριστιανική πίστη.
Ὁ Ἀμπλίας ἔγινε ἐπίσκοπος Ὀδυσουπόλεως καί ὁ Οὐρβανός, ἐπίσκοπος Μακεδονίας. Ἐπειδή καί οἱ δυό γκρέμιζαν τά εἴδωλα, υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο.
Ὁ Νάρκισσος χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν. Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, τοῦ Εὐαγγελίου, τήν ὁποία δίδασκε μέ ζῆλο, ἐξήγειρε τούς εἰδωλολάτρες, μέ ἀποτέλεσμα νά τόν βασανίσουν καί νά έχει μαρτυρικό τέλος.
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τήν κιθάραν τοῦ Πνεύματος τήν ἑξάχορδον, τήν μελῳδήσασαν κόσμῳ τάς ὑπέρ νοῦν δωρεάς, ὡς ἐκφάντορας Χριστοῦ ἀνευφημήσωμεν, Στάχυν Ἀμπλίαν Ἀπελλῆν σύν Ναρκίσσῳ Οὐρβανόν, καί Ἀριστόβουλον ἅμα· ὡς γάρ Ἀπόστολοι θεῖοι, χάριν αἰτοῦνται ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως.
Ὡς ἱερά κειμήλια, τοῦ Παναγίου Πνεύματος, καί τοῦ Ἡλίου τῆς δόξης αὐγάσματα, χρεωστικῶς ὑμνήσωμεν, τούς σοφούς Ἀποστόλους, Ἀπελλῆν Οὐρβανόν τε καί Ἀριστόβουλον, Ἀμπλίαν Νάρκισσον καί Στάχυν, οὓς ἡ χάρις συνήγαγε τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
Μεγαλυνάριον.
Δῆμος Ἀποστόλων θεοφεγγής, Νάρκισσος Ἀμπλίας, Ἀριστόβουλος Οὐρβανός, Ἀπελλῆς καί Στάχυς, ἀνέτειλαν ὡς ἄστρα· δεῦτε οὖν καί θαλφθῶμεν, τούτων τῇ χάριτι.
