Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.
Η Ἁγία Ἄννα, ἡ μητέρα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καταγόταν ἀπό τή φυλή τοῦ Λευί.
Ὁ πατέρας της, πού ἦταν ἱερέας, ὀνομαζόταν Ματθᾶν καί ἡ μητέρα της Μαρία. Ἡ Ἄννα εἶχε καί δυό ἀδελφές, τήν ὁμώνυμη μέ τή μητέρα της Μαρία καί τή Σοβήν. Καί ἡ μέν Μαρία εἶχε κόρη τή Σαλώμη, ἡ δέ Σοβῆ τήν Ἐλισάβετ. Καί ἡ Ἄννα τήν Παρθένο Μαρία.
Ἡ Ἁγία Ἄννα ἀξιώθηκε νά ἔχει τή μεγάλη τιμή καί εὐτυχία νά ἀποκτήσει μοναδική κόρη, τήν μητέρα τοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου. Ἀφοῦ ἡ Ἁγία Ἄννα ἀπογαλάκτισε τήν Θεοτόκο καί τήν ἀφιέρωσε στόν Θεό, αὐτή πέρασε τήν ὑπόλοιπη ζωή της μέ νηστεῖες, προσευχές καί ἐλεημοσύνες πρός τούς φτωχούς.
Τέλος, εἰρηνικά παρέδωσε στόν Θεό τή δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τά αἰώνια ἀγαθά. Διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος διαβεβαίωσε ὅτι «οἱ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιο ἀπελεύσονται». Οἱ δίκαιοι, δηλαδή, θά μεταβοῦν γιά νά ἀπολαύσουν ζωή αἰώνια.
Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx
Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε
Ζωήν τήν κυήσασαν, ἐκυοφόρησας, Ἁγνήν Θεομήτορα, θεόφρον Ἄννα· διό πρός λῆξιν οὐράνιον, ἔνθα εὐφραινομένων, κατοικία ἐν δόξῃ, χαίρουσα νῦν μετέστης, τοῖς τιμῶσί σε πόθῳ, πταισμάτων αἰτουμένη ἱλασμόν, ἀειμακάριστε.
Κοντάκιον Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Προγόνων Χριστοῦ, τήν μνήμην ἑορτάζομεν, τήν τούτων πιστῶς, αἰτούμενοι βοήθειαν, τοῦ ῥυσθῆναι ἅπαντας, ἀπό πάσης θλίψεως τούς κράζοντας· ὁ Θεός γενοῦ μεθ’ ἡμῶν, ὁ τούτους δοξάσας ὡς ηὐδόκησας.
Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος εὐκλεέστατοι Προπάτορες, ἐπουρανίων δωρεῶν ἄμφω ἐτύχετε
Ἰωακείμ τε καί Ἄννα οἱ θεοφόροι. Ἀλλ’ ἐκ πάσης ἐπηρείας ἐκλυτρώσασθε,
τούς αἰτοῦντας τήν θερμήν ὑμῶν ἀντίληψιν καί κραυγάζοντας, χαίροις ζεῦγος θεόκλητον.
Μεγαλυνάριον.
Χαίρουσα μετέστης πρός τήν ζωήν, Ἄννα ὥσπερ μήτηρ, τῆς τεκούσης τόν Ποιητήν. Ὅθεν τούς τιμῶντας, τήν θείαν κοίμησίν σου, χαρᾶς τῆς ἀθανάτου, μετόχους ποίησον.
