Γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη καί ἦταν γιός τοῦ Ἰωάννου Λασκάρεως, ἀδελφοῦ τοῦ αὐτοκράτορα Θεοδώρου Λασκάρεως, πού βασίλευσε στή Νίκαια τό 1204.
Ὁ Ὅσιος Νεῖλος ἀπό τόν διωγμό τῶν Λατίνων, κατέφυγε στά παράλια τοῦ Πόντου στή Μονή Ἀκοιμήτων, ὅπου ἡγούμενος ἦταν ὁ Ὅσιος Μάρκελος, ὁ ὁποῖος τόν χειροτόνησε Μοναχό μέ τό ὄνομα Νεῖλος, ἀπό Νικόλαος πού ἦταν τό ἀρχικό του.
Μετά ἀπό χρόνια, τό 1261, ὁ Νεῖλος ἐπανῆλθε στήν Κωνσταντινούπολη, πῆρε χρήματα ἀπό τή μητέρα του καί ἔφυγε στά Ἱεροσόλυμα, ὅπου ἔμεινε ἕξι χρόνια. Κατόπιν ἐπανῆλθε στήν Κωνσταντινούπολη γιά νά ἐξοριστεῖ ἀπό τόν λατινόφρονα αὐτοκράτορα Μιχαήλ Α’ τόν Παλαιολόγο στό Ἅγιον Ὄρος. Ἐκεῖ, στή Μονή Ἰβήρων ἔμεινε 10 χρόνια. Ἔπειτα, κλήθηκε ἀπό τόν Ἀνδρόνικο Παλαιολόγο καί ἀφοῦ ἔλαβε χρήματα ἀπό τήν ἀδελφή του, ταξίδεψε σέ πολλούς τόπους τῆς Μεσογείου.
Κατέληξε σ’ ἕνα ἐρημονῆσι, τήν Ἐρικοῦσα, ἀπ’ ὅπου πῆρε καί τήν ἐπωνυμία Ἐρικούσιος. Τό νησί αὐτό ἦταν κοντά στήν Κέρκυρα καί ἀσκήτευσε ἐκεῖ 10 χρόνια. Κατόπιν πέρασε στήν Ἤπειρο, ὅπου στή Θεσπρωτία ἔκτισε τή Μονή Ἱερομερίου.
Ἐκεῖ, μετά ἀπό πολλούς ἀσκητικούς ἀγῶνες, ἔφθασε σέ βαθιά γεράματα καί ἀπεβίωσε εἰρηνικά.
Κοινοποίηση
Δείτε Επίσης

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.