Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.Ἴσως ὁ Ὅσιος Σεννούφιος νά εἶναι ὁ ἀσκητής ἐκεῖνος τῆς Νιτρίας, ὁ ὁποῖος εἶδε τήν ὀπτασία ἐκείνη τῆς εἰκόνος τοῦ Θεανδρικοῦ Προσώπου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ὁποία μᾶς ὁμιλεῖ ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Ἀκαπνίου τῆς Θεσσαλονίκης Ἰγνάτιος.
Κατά τήν διήγηση αὐτή, ὁ Ὅσιος Σεννούφιος ἀξιώθηκε νά δεῖ ὀπτασία καί νά ἀκούσει φωνή, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε: «Ἔξελθε ἀπό τῆς γῆς καί τοῦ κελλίου σου καί πήγαινε στό μοναστήρι τῆς μονῆς τῶν Λατόμων, στή Θεσσαλονίκη. Ἐκεῖ θά σέ δῶ». Μετέβη ἐκεῖ ὁ Ὅσιος, ρώτησε τούς μοναχούς τῶν Λατόμων, ἀλλά τέτοια εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ δέν ἀξιώθηκε νά δεῖ. Ἔτσι ἐπέστρεψε στή Νιτρία. Καί πάλι, ὅμως, ἡ φωνή τοῦ ἔδωσε ἐντολή νά μεταβεῖ στή Θεσσαλονίκη, ὅπου θά ἔβλεπε τήν εἰκόνα τοῦ Θεανθρώπου καί θά πέθαινε ἐκεῖ. Ὁ Ὅσιος ἔφθασε στή Θεσσαλονίκη καί ξαναπῆγε στή μονή, ὅταν ξαφνικά, κάποια ἡμέρα, ἔγινε σεισμός καί ἔπεσαν τά ἀσβεστώματα. Τότε ἀναφάνηκε ἡ θαυμαστή εἰκόνα τοῦ Κυρίου.
Κοινοποίηση
Δείτε Επίσης
