
Πρόκειται γιά τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας, πού βρίσκεται στό Μοναστῆρι τοῦ Προυσοῦ. Τή θαυματουργή αὐτή εἰκόνα τῆς Θεοτόκου λέγεται ὅτι τήν ζωγράφισε ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς καί ᾖλθε ἀπό τήν Προῦσα τῆς Μ. Ἀσίας (σύμφωνα μέ τό χειρόγραφο 3 τοῦ κώδικα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Προυσιωτίσσης). Τήν ἔφερε ἀπό τήν Προῦσα κάποιος εὐγενής νέος στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας (829) ἐπί εἰκονομάχου βασιλέως Θεοφίλου. Στό δρόμο ὅμως γιά τήν Ἑλλάδα τήν ἔχασε καί ἡ εἰκόνα ἀποκαλύφθηκε θαυματουργικά σέ ἕνα τσοπανόπουλο, μέ μιά στήλη φωτός σάν πυρσός –γι’ αὐτό πῆρε καί τήν ἐπωνυμία Πυρσός– στό μέρος ὅπου ἦταν κρυμμένη. Ὁ νέος, πού εἶχε ἐγκατασταθεῖ στήν Πάτρα, ὅταν τό ἔμαθε θέλησε νά τήν πάρει. Ἀλλά ἡ εἰκόνα θαυματουργικά γύρισε καί πάλι στό ἄγριο μέρος τῆς Εὐρυτανίας, ὅπου ἀποκαλύφθηκε στούς ντόπιους βοσκούς. Τότε ὁ νέος, μαζί μέ ἕναν ὑπηρέτη του, πῆγαν καί αὐτοί ἐκεῖ, ὅπου ἔγιναν μοναχοί μετανομασθέντες Διονύσιος καί Τιμόθεος ἀντίστοιχα.
Στό Μοναστῆρι λοιπόν αὐτό, γίνεται μέχρι καί σήμερα μεγάλο πανηγύρι καί πλῆθος κόσμου συρρέει γιά νά προσκυνήσει τήν θαυματουργή αὐτή εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Πηγή: http://www.saint.gr
και http://www.matia.gr/7/72/7205/7205_1_8.html

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καταγόταν ἀπό τήν κωμόπολη τῆς Μωγαρισσοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε στήν ἐπαρχία τῆς Καππαδοκίας. Ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ Θρακός καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου (491 – 518 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Προαιρέσιος καί ἡ μητέρα του Εὐλογία. Ἦταν καί οἱ δυό εὐσεβεῖς καί πιστοί ἄνθρωποι. Ὁ Θεοδόσιος ὅμως, ἀπό θεῖο ζῆλο, δέν ἀκολούθησε τήν ἔγγαμο ζωή, ἀλλά τό μοναχικό βίο. Γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Στή συνέχεια μετέβη στήν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Συμεών τόν Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν ἐμύησε στά τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ προεῖπε ὅτι θά γίνει ποιμένας πολλῶν λογικῶν προβάτων. Ἀσκήτεψε κοντά στό θαυμαστό καί ἐνάρετο ἀσκητή, πού ὀνομαζόταν Λογγίνος, μέ τόν ὁποῖο μαζί μελετοῦσε, συζητοῦσε καί προσευχόταν καί τοῦ ὁποίου σπούδαζε τήν πνευματική διαύγεια καί τή μεγάλη ταπεινοφροσύνη.